Do mojej twarzy zaczęły dochodzić promienie słońca. Przetarłam zaspane oczy i powoli je otworzyłam. Czy ja umarłam? Ku mojemu zdziwieniu byłam w bardzo dobrze znanym mi pokoju. Podniosłam się szybko i zaczęłam się rozglądać jak poparzona.

-Czy ja nie skoczyłam?-wyszeptałam do siebie przerażona. Uszczypnęłam się, żeby mieć pewność, że na pewno to nie jest sen. Jednak poczułam ból. Usiadłam na skraju łóżka i położyłam stopy na podłodze. Nic się w tym pomieszczeniu nie zmieniło, dalej wszędzie były porozwalane ciuchy. Byłam bardzo zdezorientowana całą tą sytuacją. Przecież mi się nie wydawało. Zrobiłam parę kroków w przód, ale w pewnym momencie musiałam się zatrzymać, ponieważ strasznie zakręciło mi się w głowię. Złapałam się ręką rogu szafki i oparłam się o ścianę. Po chwili jednak ustąpiło. Podniosłam głowę do góry i przeczesałam włosy jedną ręką. Kiedy byłam w tym pokoju powróciło tyle pięknych wspomnień. Dotykałam prawie każdej półki, kochałam uczucie nostalgii, które w takich chwilach mnie wypełniało. Wśród głuchej ciszy nagle usłyszałam czyjeś kroki, mimo że doskonale wiedziałam co to za osoba szybko znowu wskoczyłam do łóżka. Nie miałam ochoty z nim teraz rozmawiać. Schowałam się pod kołdrę. Dźwięk skrzypiących drzwi rozniósł się po całym pokoju. Przycisnęłam dłonie mocniej do materaca i zaczęłam udawać, że śpię. Po chwili poczułam jak siada na skraju łóżka. Poczułam jak zsuwa z mojej twarzy materiał i zahacza palcem delikatnie o moje usta. Chociaż nic nie widziałam, to wiedziałam, że cały czas mi się przygląda. Było to bardzo krępujące, choć robił to już nie raz, teraz czułam się zupełnie inaczej. Usłyszałam ciche westchnięcie.

-______ wiem, że nie śpisz.-tak bardzo dawno nie słyszałam tego delikatnego i wypełnionego troską głosu. Nie byłam pewna czy spojrzeć na niego czy nie, ale w końcu uchyliłam powieki. Tak jak myślałam, pierwsze co ujrzałam to jego twarz. I znowu to nagłe uczucie powracającego szczęścia, które zniknie wraz z przypomnieniem tego co stało się trzy lata temu. Z jednej strony moje serce chciało, abym się niego rzuciła i go przytuliła, a z drugiej było mocno zranione i kazało mi zignorować go i wyjść z tego mieszkania. Jak na razie próbowałam zostać neutralna co było wielkim wyczynem, bo powoli wygrywała ta pierwsza opcja, nie wiem czy lepsza czy to ta gorsza. Jedyne co w tamtej chwili wiedziałam to to, że jego wzrok za bardzo na mnie działał. Przełknęłam ślinę i powoli podniosłam się do pozycji siedzącej.

-Mógłbyś mi wyjaśnić co tu robię?-zapytałam próbując nie złapać z nim kontaktu wzrokowego

.-A więc nie pamiętasz.-zmarszczyłam lekko brwi. Czego niby miałam nie pamiętać?

-Przyjechałaś wczoraj pod mój dom taksówką całkowicie pijana.-posłałam mu zdziwione spojrzenie. Przecież ja wczoraj nic nie piłam! Nie wiedziałam co mam myśleć i czy mogę mu w pełni uwierzyć w jego słowa. Coś mi tu nie pasowało

.-Przecież ja wczoraj nic nie piłam!-powiedziałam zdenerwowana całą tą sytuacją.

-Tego to ja już nie mogę powiedzieć, po prostu kiedy już u mnie byłaś czułem od Ciebie alkohol. byłam już całkiem skołowana, ale już mi się nie chciało z nim za bardzo rozmawiać, więc darowałam. Wstałam szybko z łóżka i skierowałam się do drzwi.

-Dziękuję, że pozwoliłeś mi zostać na noc, ale na mnie już czas.-otworzyłam je i wyszłam z pokoju. Wszędzie był kurz, co oznaczało, że niedawno wrócił.

-Pamiętaj, że jesteś tutaj zawsze mile widziana.-zeszłam po schodach i już miałam wyjść z domu, kiedy poczułam, że Lay obejmuje mnie z tyłu i splata swoje ręce na moim brzuchu.

-C...co Ty robisz?!-spytałam zaskoczona. Chłopak tylko położył głowę na moim prawym ramieniu.

-Przecież jesteś moją dziewczyną, a jako twój chłopak powinienem okazywać Ci swoje uczucia.-to kompletnie zbiło mnie z tropu. Najpierw mnie zostawia, a teraz jak wrócił chce dalej być moim chłopakiem?! Zdjęłam jego ręce ze mnie i odwróciłam się w jego stronę. Nie miałam serca z nim zerwać, chociaż bardzo mnie zranił to nadal coś do niego czułam i to nie było małe uczucie. Spojrzałam w jego oczy i to był błąd. Jego przeszywający wzrok zawsze tak na mnie działał. Zamieniał mnie jakby w sopel lodu, w ogóle nie mogłam się ruszyć to odczucie było czymś przerażający, a jednocześnie niesamowitym. Jego idealnie ułożona grzywka tylko dodawała mu uroku. Poczułam jak delikatnie zaczął cofać mnie do tyłu. Moje plecy zderzyły się ze ścianą. Za dobrze wiedziałam co teraz się stanie. Błagałam o to, żebym odzyskała panowanie nad swoim ciałem.

-Przepraszam, ale na mnie już czas, naprawdę.-nareszcie udało mi się wyswobodzić z jego delikatnego lecz stanowczego dotyku. Szybko wybiegłam z jego mieszkania i wyszłam na ulice. Złapałam się rękami za twarz, była cała gorąca. Przeklęłam w myślach na to, że nie umiem się przy nim kontrolować. Kopnęłam kamień, który był najbliżej mnie i poszłam do domu.

Po około dwudziestu minutach byłam w domu. Włożyłam dłoń do torebki i zaczęłam w niej grzebać w poszukiwaniu kluczy. Trochę mi to zajęło, ale nareszcie je znalazłam i otworzyłam drzwi do mieszkania. Weszłam do niego i zdjęłam buty. Poszłam do mojego pokoju i odsłoniłam firanki z okien. Do pokoju wpadł blask słońca. Już miałam wychodzić z pomieszczenia, gdy jedna rzecz zwróciła moją uwagę, a było to zdjęcie. To samo zdjęcie, które wczoraj zrzuciłam z budynku. Przejechałam opuszkami palców po szkle. Nie miało ani jednej ryski, ani żadnego pęknięcia. Może to była prawda co Lay mówił. Upiłam się, a to wszystko mi się śniło. Odstawiłam zdjęcie na półkę. Poszłam do łazienki, żeby wziąć kąpiel. Odkręciłam kurek, a do wanny zaczęła lecieć woda. Powoli zaczęłam zdejmować z siebie ubrania. Kiedy zobaczyłam, że wanna jest już pełna to zakręciłam kurek i wsunęłam jedną nogę pod taflę wody. Po chwili już cała się zanurzyłam. Kochałam gorące kąpiele, pomagały mi się odstresować i rozluźnić. Wstrzymałam oddech i położyłam się pod wodą. Ciepło otuliło moją twarz i rozpłynęło się po całym ciele. Uwielbiałam te chwile. Spokój przerwał mi dzwonek, którego dźwięk rozniósł się po całym mieszkaniu. Wynurzyłam się spod wody i westchnęłam. Chwyciłam za ręcznik i zaczęłam przecierać nim twarz. Ponownie wkurzający dźwięk dotarł do moich uszu. Szybko ubrałam się i poszłam w kierunku drzwi wycierając mokre włosy w ręcznik. Przekręciłam kluczyk i lekko uchyliłam je.

-Co Ty tutaj robisz?-spytałam widząc Lay'a, który chciał już kolejny raz nacisnąć przycisk. Chłopak spojrzał się na mnie i uśmiechnął się.

-Przyszedłem sprawdzić czy bezpiecznie dotarłaś na miejsce.-spojrzałam się na niego pytająco.-Tylko po to tu przyszedłeś?-chłopak w geście potwierdzenia kiwnął energicznie głową. Byłoby głupio, gdybym w tym momencie zamknęła drzwi.

-Może chcesz wejść do środka?-spytałam trochę niepewnie. Chłopak posłał mi spojrzenie, które mówiło to, że tylko na to czekał. W tym momencie ugryzłam się w język. I po co ja to zaproponowałam? Za nim się zorientowałam chłopak był już w środku. Weszliśmy do kuchni. W mieszkaniu panowała niezręczna cisza. Jednym ruchem ręki pokazałam mu, żeby usiadł przy stole.

-Chcesz może się czegoś napić? Kawy, herbaty?-powiedziałam cicho trochę oschłym głosem. Czułam się dziwnie w jego towarzystwie po tych kilku latach.

-Nie, wolałbym z tobą porozmawiać.-Ale ja nie mam najmniejszej ochoty z tobą rozmawiać. Podrapałam się w tył głowy z poddenerwowania.

-Pójdę na chwilę do pokoju przebrać się i zaraz przyjdę.-pośpiesznym krokiem wyszłam z pomieszczenia i wparowałam do swojego pokoju. I co ja mam zrobić? Oparłam się plecami o ścianę i przymknęłam oczy. Oddychaj spokojnie ____. Podeszłam do szafy i wyciągnęłam z niej potrzebne ubrania. Szybko się przebrałam i rozczesałam wilgotne włosy. Nagle Lay wszedł do pokoju.

-Przecież powiedziałam Ci, że zaraz wrócę.- rzuciłam w jego stronę z nadzieją, że wyjdzie. Ten jednak stał i cały czas mi się przyglądał.-Ehhh serio? Nie mógłbyś mi dać spokoju?-spytałam poddenerwowanym głosem.

-Nie rozumiem, czemu się tak zachowujesz? Wiem, że trochę przesadziłem na tej imprezie, ale to chyba nie powód, żebyś mnie tak traktowała.-rzeczy, które miałam w ręce zetknęły się właśnie z ziemią.

-Jakiej im...prezie?! O czym Ty do cholery mówisz?!-niemalże krzyknęłam na całe mieszkanie.-chłopak spojrzał się na mnie zdziwionym wzrokiem.

-No tej ostatniej imprezie u Ayumi. Nie pamiętasz? Przecież to było trzy dni temu.-teraz to już miałam zupełną pustkę w głowie. Przecież Ayumi wyjechała do Japonii trzy lata temu.-Coś się w ogóle stało, że przyszłaś do tego mieszkania?

-Przecież ja tu mieszkam, a Ayumi wyjechała do Japonii!-krzyknęłam i złapałam się za głowę. Chłopak podszedł bliżej mnie i dotknął mojego czoła.

-____ wszystko w porządku? Może masz gorączkę.-odtrąciłam jego rękę i odsunęłam się dwa kroki do tyłu. Z kieszeni wyjęłam telefon i spojrzałam na wyświetlacz. To co zobaczyłam sprawiło, że przedmiot upadł na podłogę, a ja razem z nim. Data, która na nim widniała pokazywała rok, w którym wszystko się skończyło, a moje życie stało się szare i smutne.

-K...który mamy rok?-spytałam drżącym głosem. Spojrzałam na niego jego twarz wyrażała zdziwienie i obawę.

-2014, a coś się stało?-ta odpowiedź wbiła mnie jeszcze bardziej w ziemię.

-Ty sobie żartujesz czy co?! Myślisz, że jak przestawiłeś datę w telefonie i będziesz mnie okłamywał to niby się nie domyśle? Masz mnie za idiotkę czy jak?!-mój głos stał się ochrypnięty od krzyczenia, a ja byłam cała roztrzęsiona. Lay tylko do mnie podszedł, ukucnął i przytulił mnie.

-_____ nie wiem o co Ci chodzi, ale spokojnie, ja Cię nie okłamuje, nie mógłbym, ponieważ za bardzo Cię kocham.-te słowa sprawiły, że moje oczy zaszkliły się i momentalnie po moich policzkach spłynęły łzy.

-Zmartwiłem się jak zadzwoniłem do twojej cioci, a ona powiedziała, że nie wróciłaś do domu, dlatego to było pierwsze miejsce, do którego przyszedłem.-nie miałam pojęcia o co chodzi, ale tak bardzo mi go brakowało, że nie mogłam powstrzymać się i w końcu się do niego przytuliłam. Chłopak po chwili odsunął się i wytarł moje łzy swoim rękawem.

-Chodź, pójdziemy gdzieś skoro mamy ostatni dzień weekendu.-złapał mnie za rękę i pomógł mi wstać. Cały czas byłam bardzo skołowana, a to wszystko było jak sen. Pamiętałam, że jak kłóciłam się z ciocią to zawsze przychodziłam do tego mieszkania i tutaj zostawałam. Wraz z Lay'em wyszłam z domu i poszliśmy do pobliskiej galerii handlowej na kawę. Bardzo często tutaj z nim przychodziłam i spędzaliśmy wspólnie czas. Siedzieliśmy razem przy stoliku i piliśmy kawę. Wszystko było takie piękne, ale też dziwne.

-Chcesz może jakieś ciastko?-spytał się mnie Lay.

-Hmmmm... zjadłabym z karmelem.-powiedziałam i upiłam łyk kawy. Chłopak wstał i poszedł w stronę lady. Spojrzałam się za szybę i mój wzrok utkwił na pewnej osobie. Stała ona tyłem lecz po chwili się odwróciła. Moje oczy rozszerzyły się, gdy zobaczyłam, że to ten sam chłopak, który był w moim śnie? To musiał być on. Szybko zerwałam się z miejsca i wybiegłam z kawiarni. Kiedy byłam już na zewnątrz zaczęłam się rozglądać i go szukać. Po chwili dostrzegłam jego sylwetkę idącą w przeciwnym kierunku. Zaczęłam za nim biec ile sił w nogach. Skręcił w inny korytarz, a ja wraz za nim. Chciałam się go zapytać co się ze mną stało i czy upewnić się, że to nie jest sen. Wszedł do drzwi, które prowadziły do schowka. Co on tam może robić? Stanęłam naprzeciwko nich i powoli zaczęłam je uchylać. Moje serce zaczęło bić jak szalone.

A może ja po prostu zwariowałam?